Tag: charakter

Shiba to uparty pies

Shiba to uparty pies

Posted on by shiba

Co to znaczy, że shiba jest uparta?
Czy to faktycznie oznacza, że puchata kuleczka zapiera się na smyczy i nie chce iść? 
To takie słodkie i urocze!
Gdyby to była jedyna cecha, która sprawia, że rasa jest taka uparta to nie byłoby z nią większych problemów.
Na upartość składa się znacznie więcej elementów…😎

uprzeć się — upierać się «pozostać przy swoim zdaniu, przy swojej decyzji itp.»

To znaczy, że shiba ma swoje własne zdanie i bardzo często nie odpuszcza. Pies tej rasy może wymagać ciągłych szkoleń, treningów i gigantycznej cierpliwości ze strony właściciela! Wszystko jest do wypracowania ale musimy mieć pewne rzeczy na uwadze…

Strajk głodowy
Bardzo często, kiedy pies zostanie przekarmiony smaczkami (lub po wizycie u teściowej 🍖) przestaje jeść swoją codzienną porcję karmy.
W większości przypadków nie jest to oznaką złego samopoczucia ale oczekiwania na lepszy kąsek! 🥩
Taka głodówka może trwać nawet i kilka dni.
Przerażony właściciel będąc postawiony w takiej sytuacji zmienia karmę na nową, bardziej atrakcyjną.
Im częściej będziemy zmieniać psu model żywieniowy, wybierać różne karmy i dawać pyszne smaczki, tym stanie się on mocno wybrednym psem.
A od wybrzydzania jeden krok do 'mój pies nie chce nic jeść i chudnie’, bo chcąc nie chcąc będzie czekał na nowe i jeszcze lepsze jedzenie…

 

Obroża jest fe!
Socjalizacja z obrożą zaczyna się już w wieku kilku tygodni, kiedy szczeniak jeszcze mieszka u hodowcy. Samo noszenie obroży tak naprawdę nie wystarczy. Pies musi być uczony, że przedmiot ten będzie zdejmowany i zakładany na szyję. Nie każda shiba jest chętna, aby ją nosić i wpada w histerię, przez co wielu właścicieli tej rasy decyduje się na szelki właśnie ze względu na upartość psa.
Uciekanie od problemu, zamiast przepracowania go, jest złym pomysłem. Szelki są fajne, ale zawsze warto popracować z psem, aby nie wpadał w histerię kiedy zakładamy obrożę czy robimy coś przy głowie.

Obcinanie pazurów  
Nie jest to przyjemny zabieg pielęgnacyjny, ale zdecydowanie konieczny.
Shiba podczas obcinania pazurów może bardzo wyraźnie wyrażać swój sprzeciw i robić wszystko, aby uniknąć tego dyskomfortu.
Często zdarza się, że pies na sam widok obcinaczek zaczyna wpadać w histerię.

Deszczowa pogoda, nie idziemy na spacer!
Czy wiecie, że woda jest mokra 💦 i jak dotyka łapek podczas spaceru to może sprawiać psu dyskomfort? TAK! Zdarzają się takie osobniki, które odmawiają spacerów ze względu na pochmurną pogodę, deszcz czy inne zjawiska atmosferyczne ☀️.

Ignorowanie komend
Pies, który jest uparty, może celowo ignorować komendy, które dobrze zna. Może to wyglądać tak, jakby pies udawał, że nie słyszy poleceń. Na przykład, kiedy wołasz psa, aby przyszedł do Ciebie, a on zamiast tego kontynuuje węszenie lub zajmuje się czymś innym, to może być oznaka upartości..

Trudne szkolenia.
Podczas szkolenia pies może stawiać opór przy nauce nowych komend lub wykonywaniu zadań. Może to przejawiać się w niechęci do powtarzania ćwiczeń, ignorowaniu poleceń lub szybkim zniechęceniu. Taki pies może wydawać się trudny do zmotywowania i może wymagać więcej cierpliwości i kreatywnych metod szkoleniowych.

To tylko kilka przykładów shibowej upartości. Myślę, że można tego wyliczyć znacznie więcej…

Nie każda shiba będzie się zapierać na smyczy, nie każda shiba będzie histerykiem ale jest to rasa, która ma do tego przeogromne predyspozycje!
Możemy trafić na egzemplarz, któremu nie przeszkadza obroża, może nam się trafić pies, który kocha się taplać w błocie i zalicza każdą napotkaną kałużę!

Pamiętajcie, że bardzo ważne jest aby szczeniak miał „dobry start” w hodowli! Warto zapytać hodowcę jaki jest jego plan socjalizacyjny i czego maluch będzie nauczony.
Kupno psa z hodowli należącej do ZKwP nie oznacza odgórnie wymaganych przez nas warunków bytowych, pracy ze zwierzęciem czy odpowiedniej socjalizacji. 

 
Wykorzystywanie i kopiowanie treści
oraz multimediów bez naszej zgody jest
niedozwolone. 
Shiba vs. Akita japońska

Shiba vs. Akita japońska

Posted on by shiba

Shiba i Akita to blisko spokrewnione rasy szpiców, które pochodzą z Japonii. Jest między nimi sporo podobieństw, ale również całkiem sporo mniejszych i większych różnic.

Rozmiar

Największą wizualną różnicą jest zdecydowanie rozmiar.
Akita to największy szpic z rodziny Nihon Ken, który osiąga wagę do 45 kg. Oznacza to, że są to psy odpowiednie dla ludzi, którzy naprawdę rozumieją jak opiekować się dużym psem.
Z drugiej strony standardowa Shiba osiąga wagę około 11 kg, co czyni ją najmniejszą w rodzinie. To małe* i kompaktowe psy, które dobrze radzą sobie w każdym środowisku, w tym w mieszkaniu.
*Shiba to mała rasa, nie średnia, niestety spora część psów, które spotkamy na spacerach czy na wystawach psów rasowych jest za duża w mniejszym lub naprawdę większym stopniu, co psuje cały obraz małego psa z zarośli.

Pod koniec XIX wieku, obie rasy były importowane na cały świat. Shiba jest Skarbem Narodowym Japonii i pozostaje najpopularniejsza na wyspie. Akita, również Skarb Narodowy, jest nieco mniej popularna ze względu na swoje rozmiary i potrzeby przestrzenne, co niestety stanowi problem w swoim kraju pochodzenia.

Himari & Nika
Peggy

Shiba: mały ale potężny

Shiba to sprytny, aktywny i odważny pies o kompaktowych rozmiarach i imponujących zdolnościach sportowych. Ze swoją niewielką wagą z łatwością mieści się na kolanach i doskonale odnajduje w niedużych domach czy mieszkaniach. Nadal jednak wymaga regularnych spacerów, przestrzeni do wybiegania się i towarzystwa ludzi.

Ich historyczne zdolności łowieckie są doskonale widoczne, kiedy polują na wiewiórki, ptaki i inne małe stworzenia. W większości przypadków Shiba będzie wymagającym towarzyszem przez swój dociekliwy i bardzo niezależny charakter, który może wystawić na próbę cierpliwość opiekuna 😉

Akita: wspaniały i imponujący

Akita dzieli z Shibą wiele cech wspólnych, ale różni je przede wszystkim rozmiar.
Waży od 25 kg do 45 kg, ma silne ciało z mocnym kośćcem, imponujący wygląd, a gruba sierść w kolorach; pręgowanym, białym i czerwonym sprawia, że wizualnie wydaje się jeszcze większy.

To pies uważany za pewnego siebie, opiekuńczego, ale powściągliwego w kontaktach z obcymi ludźmi. Jest też bardzo lojalny wobec swojej rodziny i nie zawaha się jej bronić, co tym bardziej sugeruje, że nie jest to rasa dla każdego i wymaga doświadczonego przewodnika.

Nanaki

Temperament

Pod względem temperamentu i osobowości obie rasy mają wiele wspólnego.
Zarówno Shiby jak i Akity są psami nieco powściągliwymi w kontaktach z ludźmi i charakteryzującymi się dużą niezależnością. Zdecydowanie wolą przebywanie wśród swoich ludzi, niż w gronie obcych.
Shiba jest znacznie bardziej uparta, co nie jest czymś zaskakującym, ponieważ to ona znana jest ze swojego zachowania przypominającego ‘divę’ i często nazywana ‘drama queen’. Akita jest z tej dwójki tą bardziej leniwą, ceniącą życie spokojne ze względnym relaksem i dostosowująca się do właściciela. Shiba jest znacznie bardziej energiczna i ciekawska, co czyni ją doskonałym towarzyszem wędrówek i różnych aktywności.
Najciekawszą różnicą będzie ta – Shiba jest tym wariatem, któremu do odpalenia wystarczy iskra, bardzo często najpierw marszczy się i kłapie na drugiego psa, a dopiero później zaczyna zabawę. Akita to chodząca równowaga, którą ciężko wyprowadzić z tego stanu, ale jeśli jednak komuś się uda to jest źle. Cierpliwa i ugodowa Akita w sytuacji zagrożenia doskonale wie co robić.

Obie rasy mają skłonności do wykazywania zachowań agresywnych. Wynika to z różnych sytuacji np. w momencie wyczucia zagrożenia rodziny, w momencie kontaktu z psem tej samej płci, czy nawet w momencie kiedy człowiek jest wobec psa zbyt nachalny – przypomnę fragment z naszego wpisu o charakterze Shiby; „Rezerwa w stosunku do obcych ludzi wynika z ich pierwotnej natury, miejscami mocno przypominającej dzikie oswojone zwierzę. Dlatego też wychowując Shibę, trzeba często analizować nasze zachowanie zadając sobie proste pytanie – czy w stosunku do oswojonego wilka zrobilibyśmy dokładnie to samo? Jeśli odpowiedź brzmi nie, to powinniśmy się wstrzymać również wobec Shiby.”
Niezależnie czy mówimy o małej Shibie, czy dużej Akicie, w obu przypadkach ważny jest doświadczony i odpowiedzialny właściciel, który prawidłowo poprowadzi psa przez świat.

Reina & Hokkai

„Akita to dynamiczny w działaniu pies, który nie jest odpowiedni dla każdego.

Właściciel musi wykazać się żelazną stanowczością, pewnością siebie oraz logiką w postępowaniu. Trzeba zdawać sobie sprawę z możliwości akity, jest to pies niezwykle zwinny i nieustępliwy w walce. Jest psem “jednej akcji”, pozornie leniwy i z umiarkowanym temperamentem, w momencie zagrożenia, czy też rozochocony w zabawie lub łowach, potrafi być niewiarygodnie zwinny i szybki.

Akita zawsze będzie korzystał z okazji by zapolować, więc trzeba o tym pamiętać, by uniknąć zagrożenia dla dzikich czy domowych zwierząt. A nauczkę potrafią dać znacznie większemu od siebie intruzowi, który naruszy jego terytorium lub zrobi zamach na spokój jego rodziny. Zawsze należy pamiętać, że akita nie traci nic ze swej pierwotnej “dzikości”, zdolności do pewnych reakcji, o które wielu ludzi nigdy by nie posądziło tego często wyglądającego na “flegmatycznego misia” psa.”

Źródło: “Zanim kupisz Akitę – hodowla Fuen No Oka“

Zdrowie i długość życia

Uogólniając, Shiba jest zdrowszą rasą i żyje dłużej niż Akita, co wynika głównie ze statystyk – mniejsze psy żyją dłużej.
Shiba jest zdrową rasą i nie ma poważnych problemów zdrowotnych, a te o których słyszymy najczęściej, to dysplazja stawów biodrowych, gangliozydoza typu I, jaskra i niedoczynność tarczycy.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       

Akity są bardziej wrażliwe, przez co narażone na nieco większą ilość problemów*, tj.:

  • Zespół Vogta-Koyanagiego-Harady
  • Nowotwory
  • Niedoczynność tarczycy o charakterze autoimmunologicznym
  • Padaczka
  • Postępujący zanik siatkówki
  • Nabyta miastenia
  • Choroba von Willebranda
  • Choroby skóry układu odpornościowego, takie jak pęcherzyca liściasta, niedobory cynku, zapalenie gruczołów łojowych

*są to znane w rasie problemy występujące bardzo rzadko, sporadycznie lub często, nie oznacza to oczywiście jednak, że każda Akita będzie chorowała na coś z listy.

Trochę podobieństw

Akita i Shiba są często opisywane jako koto-psy, przy czym te drugie wykazują tę cechę znacznie częściej.
Obie rasy mają tendencję do samodzielnego myślenia, oddzielania się od grup społecznych i pielęgnacji jak kot. Co nie znaczy automatycznie, że doskonale dogadają się z kotami. Niekiedy silny instynkt łowiecki może sprawić, że kot stanie się ofiarą polowania.
Jako towarzysze, zarówno Shiba jak i Akita, są lojalnymi i oddanymi członkami rodziny. Jednak ze względu na swój powściągliwy charakter mogą nie okazywać przywiązania w tak oczywisty sposób jak robią to inne rasy.
Ze względu na silny instynkt łowiecki i niezależność nie zaleca się puszczania tych psów bez smyczy, gdyż bardzo szybko są w stanie oddalić się w pogoni za zdobyczą, ignorując nawoływanie właściciela.

Kilka słów od właścicieli obu ras

„Największą różnicą w przypadku naszych psów jest to, że Nika (Shiba) jest niepewna siebie i łatwo się stresuje (szczególnie w nowym czy ruchliwym otoczeniu, w naturze nie ma tego problemu).
Himari (Akita) jest pewna siebie i nieustraszona. Co więcej, Himari jest bardzo zrelaksowana i spokojna (z wyjątkiem sytuacji, gdy bawi się z psami na zewnątrz), a Nika jest zawsze „gotowa”; zawsze chce się bawić, domaga się uwagi, nie zajmuje się sobą. Dzięki temu Nika jest znacznie łatwiejsza w szkoleniu, bardzo szybko wie, czego się od niej oczekuje.
Himari lubi prawie wszystkich ludzi, Nika lubi tylko niektórych.
Himari darzy Nikę dużym szacunkiem, co widać po tym, jak ostrożnie bawi się z mniejszą koleżanką, a jeśli ugryzie za mocno, natychmiast przestaje. Nika jest całkowicie skupiona na ostrej zabawie 😂
Himari czuwa nad nami, ale nie będzie szczekać niepotrzebnie, Nika już szczeka, gdy ktoś przechodzi obok domu 😝
I ostatnia rzecz: nie sądzę, że Himari wie, jaka jest duża, więc czasami potrafi być trochę niezdarna. Nika uważa natomiast, że jest bardzo duża i niebezpieczna.”

Instagram @shiba.nika

„Powiedziałbym, że Shiba jest tą bardziej niezależną w stosunku do ludzi niż Akita, która dosłownie klei się do każdego. Shiba jest bardziej zainteresowana otoczeniem i wrażliwa. Akita żyje w swojej bańce, ma swój świat. Oba nasze psy są selektywne wobec innych czworonogów.”

Instagram @white_inu_family

Himari & Nika

Tak działa ewolucja

Wraz z czasem i ewolucją ras, innym podejściem do psów i ich prowadzeniem, znacznie rzadszym użytkowaniem ich w sposób do którego zostały wyhodowane, wraz z selekcją hodowlaną pod kątem m.in. charakteru i odpowiednią socjalizacją szczeniąt w hodowlach, widać znaczące zmiany w tym co czytaliśmy o konkretnych rasach i ich temperamencie kilka lat temu, a w tym co widzimy dzisiaj. Wiele ze starszych opisów średnio pasuje do dzisiejszego obrazu tych szpiców.

Zmianę w temperamencie zauważymy rozmawiając z hodowcami i właścicielami tych psów oraz przy bezpośrednim kontakcie z nimi. Coraz częściej zarówno Shiby jak i Akity przymilają się do każdej spotkanej osoby i domagają głaskania, co może wydawać się dziwne, kiedy z każdej strony słyszymy o ich nieufności i wycofaniu w stosunku do obcych ludzi.

Reina & Hokkai

Podsumowując

Obie rasy mogą być wyzwaniem dla niedoświadczonego właściciela, choć to Akita wymaga nieco większego skupienia głównie ze względu na swój większy rozmiar. Z odpowiednim przygotowaniem, podejściem i treningiem na pewno odniesiesz sukces w szkoleniu tj. chodzenie na luźnej smyczy, skupienie uwagi na przewodniku czy nauce podstawowych komend.

Bardzo ważny jest już sam wybór hodowli, z której planujesz odebrać szczeniaczka. Wybierz odpowiedzialnego hodowcę, który dobrze socjalizuje swoje szczenięta, aby twój start był jak najprzyjemniejszy. Brak odpowiedniej socjalizacji ciągnie za sobą konsekwencje w postaci znacznie trudniejszej pracy z lękliwym maluchem.
Jeśli spotkasz na swojej drodze hodowcę z pasją, który ma wolne nieco starsze maluchy, nie bój się zapytać o szczegóły. Kilkumiesięczny, dobrze zsocjalizowany psiak, znacznie szybciej zaadaptuje się w nowym domu, a co ważniejsze będzie już nauczony czystości, chodzenia na smyczy, obycia ze spacerami i wiele innych. To nie wiek gra tutaj główną rolę, a wkład hodowcy i geny – charaktery rodziców.
Rozejrzyj się wcześniej za psimi-przedszkolami, szkółkami i trenerami, którzy rozumieją rasy pierwotne i zapisz ze swoim szczeniaczkiem kiedy będzie to możliwe. To pozytywnie wpłynie na waszą więź budowaną pod okiem profesjonalisty, unikniesz też popełniania podstawowych błędów już na samym początku.

A co najważniejsze, jeśli zdecydujesz się na przyjęcie do swojego domu Shibę lub Akitę, ciesz się wyzwaniem jakim jest posiadanie tak wspaniałego, choć niezależnego japońskiego szpica.

Podziękowania za udzielenie odpowiedzi i zgodę na wykorzystanie zdjęć;
– opiekunom Niki & Himari – IG @shiba.nika
– opiekunom Reiny & Hokkaia – IG @white_inu_family

Za sprawdzenie artykułu i zgodę na wykorzystanie zdjęcia Nanakiego dziękujemy Pani Karolinie Kardasz – hodowla Hajimari

 
Wykorzystywanie i kopiowanie treści
oraz multimediów bez naszej zgody jest
niedozwolone. 
Czy Shiba to rasa dla mnie?

Czy Shiba to rasa dla mnie?

Posted on by shiba

Krótko mówiąc, Shiba to mały, zabawny, puchaty i uroczy piesek, który kocha wszystko i wszystkich, jest idealny dla rodziny z dziećmi oraz innymi psami, nie wymaga szkolenia i nie sprawia problemów, ponieważ nie ma własnego zdania.

A teraz już na poważnie 🙂 To co napisane powyżej, to często słyszana opinia ludzi, którzy bardzo chcą kupić Shibę, śmiesznego puchatego pieseła, jednak nie zdają sobie sprawy, iż w ciele tego małego Japończyka drzemie odwaga, niezależność, pewność siebie i szczypta szaleństwa. Tak jak człowiek człowiekowi nie równy, tak jak nie można wrzucać wszystkich psów do jednego worka, tak i dwie Shiby mogą stanowić swoje przeciwieństwa.

Kilka słów o charakterku...

Shiba to bardzo inteligentny pies o silnym charakterze, który bywa dosyć skomplikowany, szczególnie dla kogoś kto dopiero poznaje tą rasę. Ważne, aby zrozumieć jej niezależność, by nie być sfrustrowanym.

Podobnie jak wojownik ninja, Shiba porusza się szybko i bez wysiłku. Jest przenikliwy i czujny.

Wywyższający się – jak sam uważa, według tych którzy znają i kochają tę rasę. Podchodzi do świata ze spokojem i godnością, która jest jedyna w swoim rodzaju. Ze względu na swoją niezależność i dozę upartości, nie jest najłatwiejszym psem do trenowania. Socjalizacja oraz szkolenie powinny rozpocząć się wcześnie, aby nauczyć Shibę właściwych zachowań.

Nastawienie do ludzi

Mimo, że jest to rasa socjalna, tak czasami może być obojętnie nastawiona do obcych ludzi. Do swojej rodziny, a niekiedy do jednej osoby, przywiązuje się mocno, jednak jak na tego typu rasę przystało robi to na własnych warunkach. Podekscytowana Shiba często powita w drzwiach swojego człowieka ciesząc się i wokalizując na jego widok, jednak po jakimś czasie stwierdzi że wystarczy i pójdzie robić coś innego

Obrona Zasobów

Inną tendencją tych psów, choć nie spotykaną aż tak często, jest zaborczość. Shiba chroni swoich rzeczy, w tym zabawki, jedzenie czy terytorium. Właściwa socjalizacja pomaga zminimalizować tą cechę, ale warto odłożyć jego ulubione zabawki lub przysmaki kiedy w pobliżu są inne psy lub dzieci, zapobiegnie to kłótni. Pomimo tych wszystkich cech, Shiba jest dobrym psem rodzinnym – jest lojalny i oddany – dobrze dogaduje się z dziećmi, o ile jest do nich przyzwyczajony i o ile dzieci traktują go z szacunkiem.

Czy shiba potrzebuje dużej aktywności?

Nie jest to pies tak aktywny jak np. Siberian Husky, ale wymaga regularnych spacerów i stymulacji umysłowej. W dni pracujące wystarczą mu normalne spacery, ale w weekend / dzień wolny od pracy, warto wybrać się gdzieś na dłuższy spacer na łonie natury. W deszczowe dni najczęściej zamienia się w kameleona i zlewa z kolorem sofy 😉 Shiba nie szczeka bez powodu, dlatego też świetnie nadaje się do życia w mieszkaniu.

Stosunek do innych psów

Nie są to psy, które na pewno będą się dogadywały z innymi psami, a konkretnie z tą samą płcią. Nie jest to jednak reguła, ponieważ wiele Shib żyje bez problemu w stadzie – nie można jednak z góry zakładać, że nasz nowy szczeniak będzie tolerował wszystkie psy. Wielu właścicieli twierdzi, że dogadują się najlepiej w kręgu swojej rasy. Niektóre Shiby mogą z tego powodu przejawiać agresję w stosunku do innych psów. Wiele zależy od genów, ale i poprawnie przeprowadzonego procesu socjalizacji w hodowli, a następnie prowadzenia przez nowego właściciela. Dlatego tak ważne jest, aby brać szczenię ze sprawdzonego źródła – z hodowli, w której hodowca wie co robi, wie z jaką rasą ma do czynienia i zwraca uwagę na coś więcej niż np. wyłącznie popularne w tym czasie umaszczenie.

Więc jaka jest Shiba?

Poprawnie wyhodowana Shiba, nie powinna być agresywna. Humorzasta – tak, agresywna –nie, a już w szczególności do człowieka. Warto w tym miejscu przypomnieć o nieco zdystansowanej naturze Shiby w kontaktach z zupełnie obcymi ludźmi. Bywa, że nie będzie miał w tym momencie ochoty na dotyk takiej osoby i np. odsunie się lub nawet delikatnie warknie sygnalizując, że przekraczamy jego granice.

Zdystansowanie jest jedną z ciekawszych cech Shiby, a dokładając do tego dumę, niezależność i szczyptę grymasu otrzymujemy psa przypominającego kota. Wiele ludzi nazywa Shiby koto-psami, co jest w pełni uzasadnione.

Rezerwa w stosunku do obcych ludzi wynika z ich pierwotnej natury, miejscami mocno przypominającej dzikie oswojone zwierzę. Dlatego też wychowując Shibę, trzeba często analizować nasze zachowanie zadając sobie proste pytanie – czy w stosunku do oswojonego wilka zrobilibyśmy dokładnie to samo? Jeśli odpowiedź brzmi nie, to powinniśmy się wstrzymać również wobec Shiby.

To psy bardzo czyste, utrzymujące swoje futro w nienagannym stanie. Tą poważną i samodzielną naturę docenią osoby, którym zależy na psie, który ma swoje zdanie i nie porusza się za człowiekiem jak cień.

Shiba ma również swoją czarującą stronę, jakby był w pełni świadomy swojej urody. Potrafi wykorzystać ten urok, aby dostać to co chce w danym momencie, a może to być zarówno drapanie za uchem jak i chęć zdobycia pysznego smaczka.

Mały pies do polowań

Pierwotnie używane jako psy myśliwskie na małą zwierzynę w rodzimej Japonii, Shiby
musiały przystosować się do długich i mroźnych zim we względnym odosobnieniu. Dzięki
temu nadal potrafią być spokojne i zadowolone bez zbędnej ekscytacji, nie potrzebują ani nie
pragną nadmiernej uwagi człowieka ani rozpieszczania jak inne słynące z tego rasy psów.
Większość Shib nie powinna być puszczana ze smyczy, przez swój wrodzony instynkt łowiecki.
Jest duża szansa, że pobiegnie za wiewiórką czy kotem. Zdania na ten temat są bardzo
mocno podzielone, sporo zależy od charakteru psa, tego jak mocny jest jego instynkt i na ile
mu ufamy.

Shiba oczami Japończyków

Japońskie NIPPO [skrót od Nihon Ken Hozonkai 日本犬保存会, czyli Stowarzyszenie na rzecz Ochrony Psa Japońskiego] ma bardzo unikalny sposób opisywania temperamentu Shiby, a są to trzy słowa;

– Kan-i: opisuje odwagę, śmiałość i pewność siebie, które są następnie równoważone opanowaniem i hartem ducha. Dlatego Shiba może być zaciekła i nieustraszona bez zbędnej lekkomyślności i przemocy.

– Ryosei: przeciwieństwo kan-i, które oznacza dobroduszny, lojalny i czarujący. Shiba powinna mieć pełne zaufanie i być przywiązana do swojego właściciela, a ta wyjątkowa więź będzie trwać przez całe życie Shiby.

– Soboku: oznacza prostotę z otwartym i skromnym duchem. To elegancki pies, który nie potrzebuje być krzykliwy ani głośny. Jego fizyczne piękno w połączeniu z wyrafinowanym charakterem, pozwala błyszczeć esencji tego niesamowitego psa.

Połączenie tych trzech cech tworzy interesujący, inteligentny i bardzo silny temperament tej rasy

 
Wykorzystywanie i kopiowanie treści
oraz multimediów bez naszej zgody jest
niedozwolone.